انقلاب ما، انقلاب برای زن زندگی آزادی: در ۱۶ آذر امسال و جنبش دانشجویی، از همیشه به اهداف خود نزدیک‌تر هستیم! ما دانشجویان، جدا از انقلاب برای حق زندگی انسانی، مرفه و سعادتمند برای همگان، برای آزادی بی‌قید و شرط بیان، برای نابودی آپارتاید جنسیتی و برای رفع کامل تبعیض و نابرابری‌ها در همه سطوح نیستیم. ما در همراهی کامل انقلاب بزرگ مردم علیه جمهوری اسلامی، از همان ابتدای کار تا امروز قوی و همبسته با سایر انقلابیون کل کشور، در سنگر ایستاده‌ایم.

این احتمالن از ویژگی‌های شرایط قیام است که افراد و جمع‌های زیادی به دنبال یافتن راه‌های عملی برای حمایت و همبستگی با مبارزات مردم کردستان هستند و در ضمن در پاسخ به درخواست این مبارزان، مشغول جمع‌آوری و ارسال دارو، اقلام پزشکی و ضروریات بهداشتی و خوراکی شده‌اند. هرچند بنا بر اطلاع منتشرشده رساندن همین اقلام، که از ابتدایی‌ترین نیازهای اولیه است، به سختی و دشواری ممکن بوده و بسیاری از کمک‌های ارسالی در میانه‌ی راه توسط ایست‌بازرسی‌های مزدوران حکومتی مصادره یا برگشت داده شده است.

جمهوری اسلامی در چهل‌‌وسه‌ سال گذشته یک جهنم تمام عیار را برای مردم ایران به وجود آورده و اکنون ما بپا خاسته‌ایم تا با مبارزه‌ی انقلابی‌مان این جهنم را در حد توانمان به بهشت تبدیل کنیم و برای دستیابی به این هدف هزینه می‌دهیم. هزینه‌هایی که غالبا غیر قابل جبران است. برای محقق کردن این هدف ما بیش از هر چیزی به همبستگی نیاز داریم. اتفاقات خونبار مهاباد، جوانرود، پیرانشهر و غیره، جدای از جمعه‌ی خونین زاهدان نیست و ادامه‌ی مسیر این مبارزه‌ است که در تمام ایران، از مشهد تا اهواز، از تهران تا بندرعباس، از ساری تا تبریز و بوشهر و خاش ادامه داشته است.

صدای ماهی سیاه: فردا شانزدهم آذر روز دانشجو است. این روز یادواره‌ی حمله و سرکوب وحشیانه‌ی دانشجویان دانشگاه تهران بدست پهلوی دوم جان باختن سه تن از دانشجویان است. اما اینکه چرا حکومت‌های خودکامه از دانشگاه هراسان است پرسشی است که باید برای جوابش به تاریخ و ساختار اجتماعی ایران و سرشت حکومت‌های خودکامه نگاهی بیاندازیم. جامعه‌ی ایران طی سدها سال ستم، استبداد، غارت و تبعیض بوده است و حکومت‌های خودکامه کوچکترین اهمیتی به وضعیت جامعه، رفاه اجتماعی، دانش، آگاهی مردم نداده‌اند کما اینکه از نظر استبداد مردمی وجود نداشت، آنچه بود، یک طرف دربار شاه بود و طرف دیگر رعیت بودند

به گزارش رسانه‌های ایران وریا غفوری، بازیکن تیم فولاد خوزستان و کاپیتان سابق باشگاه استقلال بازداشت شده است. به گفته خبرگزاری تسنیم، نزدیک به سپاه پاسداران، آقای غفوری «به اتهام توهین و تخریب تیم ملی فوتبال ایران و تبلیغ علیه نظام» بازداشت شده است. وریا غفوری از جمله بازیکنان فوتبال ایران است که معمولا نسبت به مسائل و مشکلات اجتماعی واکنش نشان می‌دهد. آقای غفوری، کرد و زاده شهر سنندج است. فوتبال حرفه‌ای را سال ۱۳۸۶ از پاس همدان شروع کرد؛ تیم مطرحی که به دستور دولت محمود احمدی‌نژاد از تهران به همدان منتقل شد و دیگر نشان چندانی از آن وجود ندارد.

حمله و لشکر کشی هدفمند جمهوری اسلامی به شهرهای کردستان، قتل عام مردم معترض جوانرود، دیواندره، پیرانشهر، بوکان، مهاباد و سنندج و دهگلان همگی تنها گوشه هایی ناچیز از جنایات این رژیم کودک کش است. امروز اما نه دوران عربده کشی لمپن های بسیجی و سپاهی بلکه دوران سرازیری و سرنگونی این رژیم میباشد. امروز کردستان چشم و چراغ ایران و حلقه ای قدرتمند از خیزش انقلابی میلیون ها زن و مرد آزادیخواه و برابری طلب در ایران علیه کل بساط نظام جمهوری اسلامی میباشد.

جوانان انقلابى محلات كردستان: تداوم پیکار رهایی‌بخش با رفقای «پیکارگر» رفقایی که خودشان را «حلقه مبارزاتی پیکارگر» معرفی کرده‌اند شب گذشته در برخی خیابان‌های تهران دست به شعارنویسی زده‌اند و عکس برخی از این شعارنویسی‌ها را برای انتشار در اختیار منجنیق گذاشته‌اند. رفقای «حلقه مبارزاتی پیکارگر» در اولین بیانیه‌ی خودشان نوشته‌اند: «هدف ابتدایی "پیکارگر" همان چیزی است که این روزها خلقِ در خیابان می‌خواهد:

حکومت نامشروع جمهوری اسلامی با تمامی قوای نظامی و امنیتی خود بر کردستان چنبره زده و کمر به کشتار و سرکوب پیشگامان این انقلاب بسته است. نظام با لشکرکشی به کردستان قصد دارد مردم مبارز را مرعوب کرده و عقب بنشاند تا فرصت پیدا کند قوای تحلیل‌رفته خود را بازیابد و با احیای سلطه امنیتی پیشین بر خیابان‌ها، فضای عمومی را از دست مردم برهاند. سکوت و تماشاگر بودن در این موقعیت حساس این فرصت را به نظام می‌دهد تا میدان عمل کافی برای اجرای نقشه خود بیابد و با خیال راحت به تحریف و تسخیر دستاوردهای مبارزان خیابان بپردازد.

رژیم جنایتکار اسلامی مانند چهل و سه سال گذشته و در جریان اعتراضات حق طالبانه توده های مردم ایران، بار دیگر تمام توان نیروی سرکوبگر و جنایتکار خود را در مقابله با مردم مبارز و انقلابی به کار گرفته و نشان داد، زبانی جز سرکوب و کشتار و ترور و خشونت افسار گسیخته نمی شناسد. تمام جهانیان می دانند طی حاکمیت چهل و سه ساله ننگین رژیم جمهوری اسلامی، مردم کردستان با مقاومت و مبارزه همه جانبه خود کوچکترین و کمترین مشروعیتی برای این رژیم قائل نبوده و همواره مضحکه های انتخاباتی و نهادهای انتخابی رژیم نزد مردم کردستان فاقد هرگونه اعتبار و وجاهتی بوده اند.

رفقایی که خودشان را «حلقه مبارزاتی پیکارگر» معرفی کرده‌اند شب گذشته در برخی خیابان‌های تهران دست به شعارنویسی زده‌اند و عکس برخی از این شعارنویسی‌ها را برای انتشار در اختیار منجنیق گذاشته‌اند. رفقای «حلقه مبارزاتی پیکارگر» در اولین بیانیه‌ی خودشان نوشته‌اند: «هدف ابتدایی "پیکارگر" همان چیزی است که این روزها خلقِ در خیابان می‌خواهد: سرنگونی جمهوری اسلامی و آزادی از استبداد حاکم. اما در عین‌حال برای "پیکارگر" اهمیت دارد که دامنه این آزادی را تا آزادی پرولتاریا از ستم سرمایه‌داری نیز گسترده کند. یعنی فهمی از آزادی که آزادی همه‌گان باشد و نه فقط آزادی آنهایی که می‌توانند از آزادی استفاده کنند.

دوستان و خانواده‌های توماج صالحی خواننده سبک رپ اعتراضی و حسین رونقی فعال آزادی اینترنت که در اعتصاب غذا به سر می‌برد همچنان نسبت به وضعیت آنها ابراز نگرانی می کنند. در توییت تازه حساب توماج صالحی - که بعد از دستگیری او در دست دوستانش قرار گرفته - آمده است: «۲۴ روز بی‌خبری از وضعیت توماج صالحی تا به امروز اجازه تماس و دیدار با خانواده را نداشته است. تجربه نشان می‌دهد که حکومت در پسِ این پنهان‌کاری‌ها بدنبال سناریوسازی و پرونده سازی‌های موهومانه خود است.»

مردم مبارز و ازادی خواە کوردستان، در چند روز اخیر شاهد رادیکال ترین نوع اعتراضات در طی این دو‌ ماه اخیر بوده‌ایم، خلق کورد همواره در صفوف اول مبارزات مدنی و سیاسی بوده اند و کماکان این صف های طویل را برهم نزده اند، رادیکالتر و انقلابی تر از هر روز خیابان های شهرهای کوردستان را به سنگر مقاومت مردمی تبدیل کرده‌اند. با سرکوب شدید مزدوران حکومتی و کشتار بی رحمانه و سیستماتیکشان در کوردستان تنها راه پیش رو ادامه انقلاب و‌ مبارزات مردمیست، با این حال تمام اقشار مردم در هر صنف و ارگان و اداره ای خشم خودرا از سرکوبها و‌ کشتار های بی رحمانه حکومت به خیابان بیاوریم و با ادامه دادن به اعتصابات سراسری و اعتراضات میلیونی در ایران اتش خشم خود را در خیابان به نمادی مبارزاتی تبدیل کنیم.

۱۶ آذر ۱۴۰۱، روز دانشجو، در شرایط کاملا متفاوتی از سال های قبل فرا میرسد. در شرایطی که خیزشی توده ای و جنبشی انقلابی سراسر ایران را فرا گرفته است. جنبشی که همه ی مردم آزادیخواه و اقشار محروم و گروه های اجتماعی را در اشکال متنوع مبارزه از اعتراضات خیابانی تا اعتصابات عمومی، اعتصابات کارگری، اعتراضات دانشجویی و غیره در بر گرفته است.

جمهوری اسلامی ناتوان از سرکوب خیزش انقلابی مردم ایران، در تلاشی مزبوحانه سعی داشت با لشکرکشی به کردستان و نسل کشی فضای رعب و وحشت را در جامعه دامن بزند. تلاش کرد با کشتار وحشیانه جوانان انقلابی شهرهای کردستان جنبش برای آزادی و برابری به وسعت ایران را خفه کند. جانیان و قاتلین مردم فراموش کرده اند که قبل از این حمله مردم آزادیخواه در سرتاسر ایران اتحاد و همسرنوشتی خود را با صدای رسا فریاد زده اند. فراموش کرده اند که مردم در تهران، تبریز، اصفهان و شیراز و مشهد اعلام کرده اند که کردستان و زاهدان چشم و چراغ ایران است.

مردم مبارز و انقلابی کامیاران _مردان و زنان آزادیخواه و برابری طلب ،کارگران ،دانش آموزان، معلمان و بازاریان و همه اقشار کامیاران :در این چند روز که از اعتصابات سراسری گذشته ثابت کردید که کامیاران در میدان مبارزه علیه ظلم ونابرابری بهتر بهتر از گذشته قد برافراشته و هر بار قدمهایمان را به سوی آزادی محکمتر برمی‌داریم از این رو از همه مردم انقلابی کامیاران تشکر و قدردانی میکنیم . ما نباید اجازه بدهیم خون شهید فواد و شهید برهان و سایر شهیدان راه آزادی و برابری پایمال شود در چند روزی که از اعتصابات و مبارزه متحدانه میگذرد و ثابت کردید که می‌توانیم این اتحاد و همبستگی مردمی را بیشتر و قوی‌تر کنیم تا با افقی بازتر مبارزه علیه رژیم جنایتکار را ادامه بدهیم که این مهم نیازمند متشکل شدن هر چه بیشتر و ایجاد کمیته های زنان ،کارگران ،معلمان،دانش آموزان ،بازاریان،ورزشکاران،کمیته های پزشکی و غیره ......است .