پافشاری مؤکد و مصمم بر ادامه اعتصاب تا تحقق کامل تمامی مطالبات، برای همه کارگران، قطعا ارزنده ترین و درخشنده ترین بند بیانیه ششم است. شورا یک بار دیگر تصریح کرده است که دستمزد هیچ کارگری نباید از 12 میلیون تومان کمتر باشد. کلیه قراردادهای کار دانمی گردد، اشتغال همگان تضمین و هر نوع بیکارسازی ممنوع شود. مزدها به موقع پرداخت و ایمنی فراگیر و مدرن کلیه محیط های کار با استانداردهای موثق تضمین گردد. همه کارگاهها، کمپها، خوابگاهها به دستگاههای تهویه مجهز شوند، بهبود مؤثر در شرایط کار، اماکن عمومی،

ارزیابی بسترهای سیاسی و اقتصادی اعتصاب نفتگران؛ دو قطبی شدن جامعه ایران بعد از انتخابات 1400 و تقابل یک اکثریت 64 درصدی (52 درصد تحریم و 14 درصد رای سفید) با یک اقلیت 30 درصدی، شکل گیری الیگارش ها و تعمیق شکاف و گسست طبقاتی، تاکید مبرم بر چگونگی پیوستن سایر مراکز تولیدی، ضرورت عبور تشکل های مستقل کارگری از اکتفا به صدور بیانیه های حمایتی و مشارکت عملی در اعتصاب با توجه به اینکه تمام مطالبات نفتگران - درست مانند مطالبه عمومی تزریق رایگان واکسن مفید کرونا - کفت مطالبات طبقه مزدبگیر ایران است

برای نخستین بار در تاریخ سوئد پارلمان دولت را ساقط کرد! روز دوشنبه ۲۸ جون ۲۰۲۱ ریکسداگ (پارلمان) سوئد در اقدامی که برای نخستین بار در تاریخ این کشور رخ می‌دهد به دولت «استفان لوفن» نخست وزیر سوسیال دموکرات این کشور رای عدم اعتماد داد و آن را ساقط کرد. حزب چپ یکی از احزاب پارلمانی که ۲۷ عضو در مجلس سوئد دارد خواستار برگزاری جلسه رای اعتماد به لوفن شده بود. حزب چپ سوئد که تاکنون به طور مداوم حامی دولت بود‏، در اعتراض به طرح آزاد سازی اجاره‌های تنظیم شده از قصد خود برای رای عدم اعتماد داد.

تا«یار» که را خواهد و میل اش به که باشد! در حکومت های نظامی پادگانی و از جمله حکومت ِ اسلامی در ایران نمی توان یک انتخابات ِ آزاد و رقابت آمیز میان ِ حزب ها و تشکل های سیاسی ِ آزاد را انتظار داشت. در این حکومت ها یک « فرمانده ی کل ِ نیروهای مسلح» در بالا، و چندین فرمانده و کارگزار ِ تحت ِ فرمان ِ او در پایین قرار دارند و همین ها هستندکه درهر« انتخاباتی» هم کاندیداهارا بر حسب ِ وفاداری به فرمانده ی کل شناسایی وگزینش کرده، وهم انتخابات ِ صوری( تشریفاتی) را در چارچوب مقررات و دستورالعمل های سخت گیرانه ی پادگانی برگزار می کنند.

نگاهی به اعتصاب سراسری کارگران نفت وگاز وپتروشیمی در ایران: در تریبون کارگری این هفته ، علی دماوندی با ستار رحمانی ،علیرضا نوایی و ایوب رحمانی در باره اعتصاب گسترده کارگران نفت و گاز و پتروشیمی، خواستها ومطالبات آنها، سازماندهی سراسری این اعتصاب در جغرافیای پراکنده وفضا ی امنیتی حاکم بر این مناطق ، سیاست دولت روحانی و جریانات حکومتی در این باره ، سیاست سرکوب و وعده ، رابطه ی کارگران رسمی و قراردادی وچشم اندازهای این حرکت و ارزیابی ازآن گفتگو کرده است.

اعتصاب در نفت فراگیر شده است. دامنه آن به ۷۵ مرکز نفتی درهشت استان کشیده شده است. این اعتصاب کارگران پروژه ای پیمانی در پالایشگاهها، پتروشیمی ها و نیروگاههاست. اما کارگران ارکان ثالث و قرارداد موقت نیز دارند وارد اعتصاب میشوند. کارگران رسمی نفت نیز بخاطر نحوه افزایشان مزدی خود در اعتراض بودند که دولت ناگزیر به عقب نشینی و پس گرفتن بخشی اصلی مصوبه مجلس در این رابطه شد. اینکه اعتصاب نفت از کجا شروع، خواستها و مطالبات کدامند، چه گرایشاتی و با چه شیوه هایی از مبارزه درگیر در این حرکت اعتراضی سراسری هستند،

این سرزمین جز برای کار و جز برای جان کندن ما جایی ندارد! خبر ها حکایت از بحران قبر در ایران دارند. بر اثر مرگ و میر ناشی از کرونا در سیستان و بلوچستان بازماندگان قربانیان اپیدمی در صفهای هر چه طولانی، حتی در روستاها سراسیمه بدنبال محلی برای دفن مردگان خود سرگردان هستند. اخبار از بهشت زهرای تهران حکایت از تلکه و دکان سودجویی خفت آور مسئولان دولتی در اخاذی قیمت های سنگین و شرم آور بیست میلیون تومانی برای یک وجب خاک در دور افتاده ترین بیابانها منطقه دارد. این در حالی است که از سیستان و بلوچستان تا تهران قبر هایی با قیمت گران در انتظار مشتری پول دار دهن باز کرده و خمیازه میکشند.

به نظر من از هر دو جنبه این اعتصاب دارای جایگاه برجسته و تعیین کننده ای است. تا آنجا که به جنبش کارگری مربوط میشود مطالبه اصلی که مطرح شده، اینکه دستمزد هیچ کارگری نباید کمتر از ١٢ میلیون باشد، یک خواست عمومی است که فقط به کارگران نفت محدود نمیشود بلکه خواست همه کارگران در تمام مراکز تولیدی و خدماتی است. مبارزه حول خواست اضافه دستمزد سابقه ای طولانی دارد اما جنبش برای خواست معین حداقل دستمزد ١٢ میلیون از سال گذشته شکل گرفت 

در حالیکه جمهوری اسلامی مشغول بیرون کشیدن لاشه لت و پار شده "نظام" از زیر بازار "انتخابات"، کمر راست کردن از زیر بار این مضحکه و لاپوشانی شکست خود در مقابل مردم بود، اعتصاب کارگران نفت این واقعیت "تلخ" را در مقابلشان قرار داد که جدال میلیونی بر سر رفاه، معیشت و آزادی، وارد دور جدیدی از خود میشود. نشان داد طبقه کارگر در ایران فقط از کنار نمایش "انتخابات" بی تفاوت نگذشت و "خانه نشین" نشد و در روزهای "مبارزه انتخاباتی" در تدارک صف بستن متحدانه و به جدال طلبیدن برنده و بازنده این مضحکه بود.

(۱) کارگران نفت، هم کارگران رسمی و هم کارگران پیمانی و غیررسمی، دست به اعتراض وسیعی زده‌اند که از آنجا که اقتصاد جمهوری اسلامی از هر جنبه‌ای به نفت وابسته است، این اعتراض توجه همه دنیا را به خود جلب کرده است. قصد دارم که در یک سلسله یادداشت کوتاه به بعضی از مطالبات آنها که در نوشته، مصاحبه، بیانیه و اطلاعیه‌های مختلف این کارگران و از جمله توسط "شورای سازماندهی اعتراضات کارگران پیمانی نفت" بیان و منتشر شده‌اند، بپردازم تا ببینیم این خواستها تا چه اندازه واقعی هستند.

موئلفه های مختلفی در شرایط وقوع اعتصاب بزرگ و همبسته حدود ۷۰ مرکز کارگران نفت و پتروشیمی ها قابل توجه اند. در شرایطی که معیشت و سلامت کل طبقه کارگر و اکثریت عظیم شهروندان جامعه نه تنها تامین نیست، بلکه در ورطه نابودی است، در وضعیتی که یک سال و نیم اخیر بلای کرونا علاوه بر بلای جمهوری اسلامی عدم تامین معیشت و سلامت را به مرحله خطرناکی رسانده است، این وضعیت مستقیما برشرایط زندگی هزاران کارگر صنعتی ترین و کلیدی ترین بخش طبقه کارگر هم تاثیر مخرب گذاشته است.

اعتصابات وسیع کارگران نفت و گاز و سرانجام آن، پیروزی یا شکست و چگونگی رسیدن به آن مهمترین سوال روی میز جنبش کارگری در ایران و همه حامیان آن و بعلاوه روی میز هر سه قوای حاکمیت و کارفرمایان در ایران است. حول این اعتصابات دو طبقه در سطوح مختلف در مقابل هم سنگر گرفته اند، طرح میریزند، تلاش میکنند و حول خود فضای جامعه را تماما به خود اختصاص داده اند. حاکمیت و همه رسانه ها، مراکز اطلاعاتی، بیت خامنه ای و قوه قضائیه، مجلس و دولت، وزارت کار، خانه کارگر و شوراهای اسلامی، امام جمعه ها و ...، همراه با اتحادیه کارفرمایان جملگی بسیج شده اند.

از29خردادتاامروز17روزازاعتصابات سرتاسری وپرشورکارگران پیمانکاری بخشهای مختلف نفت وگازوحفاری وپتروشیمی صنعت نفت میگذرد.اعتصاب قدرتمند کارگران چون گردبادی تااعماق جامعه ملتهب ودراعتراض وعصیان رادرنوردیده است.زمین درزیرسم سرمایه داران وحکومت کارگزارشان،جنایتکاران ومفت خوران فاسدبدجوری داغ شده است.اعتصاب کارگران دربیش ازده استان،دربیش از70شرکت پیمانکاری وبنا به اخباربیش از60هزارازکارگران دربخشهای نفت وگازوپتروشیمی دراعتصاب به سرمی برند.

نگاهی به اعتصابات سراسری کارگران نفت و پتروشیمی ـ گفتگوی رادیو پیام کانادا با اعظم بهرامی، پژوهشگر و کنشگر محیط زیست و زنان؛ و فرانک چالاک، تحلیلگر سیاسی در سیزدهمین روز اعتصابات کارگران نفت و پتروشیمی. مواردی همچون ریشه های این اعتصاب از زوایای گوناگون از جمله فساد سیستماتیک و رانت خواری؛ مهاجرت به حاشیه شهرها؛ ارتش ذخیره کار در این میزگرد مورد بررسی قرار گرفت.
#من_هم_کارگرم,اعتصاب۱۴۰۰,#اعتصابات_سراسری,#کمپین_۱۴۰۰,شورای سازماندهی اعتراضات کارگران پیمانی نفت 

در حال حاضر (نهمین روز اعتصاب) بیش از هفتاد واحد از مراکز تولیدی و استخراج و پالایشگاههای صنایع گاز، نفت، پیروشیمی و نیروگاهی در اعتصاب بسر میبرند. روز گذشته نیز رانندگان پالایشگاه اصفهان به اعتصاب پیوستند. تخمین زده میشود که نزدیک به ٣٠ هزار کارگر در این صنعت کلیدی کشور در حال اعتصاب بسر میبرند. دامنه اعتصاب ١٠ استان کشور را در بر میگیرد از پالایشگاههای جنوب تا نیروگاه سیکل ترکیبی ارومیه و همچنین پالایشگاههای کلیدی مانند پالایشگاه آبادان، تهران، اصفهان و مجموعه ای واحدهای صنعتی در عسلویه در اعتصاب بسر میبرند.

زیر مجموعه ها